L'Entropiste - Semence Douce EDP (2025)

[wahoo]

L'Entropiste - Semence Douce
rok wydania: 2025
twórca: Bertrand Duchaufour
nuty: mleko migdałowe, soki roślinne, szafran, tulipan



Duchaufour wydał już raz jedne doskonałe perfumy osnute wokół nuty tulipana (Tender Harrisa), więc byłem ciekaw co też zaproponuje tu, pod własną marką.
Semence Douce są jednak znacznie prostszą i przystępniejszą kompozycją. To ten sam tulipanowy akord z wyraźnym, faktycznie mlecznym, bo lekko słodkim, laktonowym migdałem i orzeźwiającym zielonym sokiem. Tenże "sok" też nieźle mu wyszedł, bo jest wyczuwalnie roślinny, faktycznie zielony, orzeźwiający, ale powstał ewidentnie bez jakichkolwiek cytrusów, czy "sportowych" molekuł.
Wszystko razem daje przyjemne w noszeniu pachnidło, przez swą kwiatową delikatność może minimalnie bardziej kobiece.
Po cichu jednak liczyłem na to, że w swojej autorskiej marce bardziej puści wodze fantazji...

[pagin]

Pominę wypowiedzi Duchaufoura o tym zapachu (w których przewija się "nasienie"), bo nie czuję tego.

Jednak w pierwszym kontakcie byłem tylko lekko zaintrygowany, kupiłem dwie solidne próbki i potestowałem w różnych warunkach. Z biegiem czasu podoba mi się coraz bardziej i bardziej, na tyle, żeby rozważać już flaszkę, choć nie na tyle, by go okrzyknąć genialnym. Co najwyżej dość niezwykłym i przyjemnym.

Spis nut, w odróżnieniu od wielu marek, obiecuje ale i dowozi - rzeczywiście daje się wyczuć wszystko. Jednak ich połączenie, to wyraz dużej świadomości i warsztatu, Obietnica chaosu przyświecająca marce, jest tu dobrze wyrażona, bo balansuje on na granicy clashu nut kontrastowych. Wręcz mam wrażenie, że od pierwszych do ostatnich chwil na skórze (czy ubraniach), nuty wręcz spacerują po linie, gdzie jeden fałszywy ruch zburzyłby całą kontrukcję. Czuć w tym zapachu napięcie i nadwyrężenie. Odbywa się gra między naturalnością i sztucznością, apetycznością a trucizną, elegancją a swobodą, powiewem świeżego powietrza a mdlącą wilgocią, gładkością a ostrością krawędzi. Jednak oprócz napięcia jest w tym zapachu - z braku lepszego określenia - jakaś lekkość, jak podmuch wiatru. Podmuch niesie zapach mokrego tulipana i mlecznego migdała, podszyty jeszcze mineralnym szafranem. Na razie wstrzymam się z oceną.

Parametry potężne. Na bluzie czułem jeszcze po wielu dniach. Projekcja spora, choć, przez swoją lekkość, nie jest to wulgarny czy inwazyjny zapach.

[rabarbary]

Nie wiem jak pachnie tulipan, bo znam tylko te bezwonne. Ktoś mógłby jakoś opisać ten zapach?

[pagin]

Czysto, chrupko, zielono, delikatnie, świeżo, roślinnie, lekko cieleśnie, mokro. Nie ma wiele wspólnego z zapachem jaki przychodzi zazwyczaj na myśl mówiąc kwiatowy. Trochę jak woda po bukiecie z kwiaciarni z pływającymi w niej płatkami. Czasem lekko miodowo (nie w tym zapachu).